KONCENTRACJA UMOŻLIWIA

Koncentracja umożliwia wspólne wykorzystanie łącza ^poprzez zgromadzenie (skoncentrowanie) sygnałów pocho­dzących od różnych użytkowników w postaci bloku, przesyłanego następnie jako całość.W obu opisanych przypadkach istnieje konieczność „rozpa­kowania” przesyłanych informacji i pogrupowania ich w zbiory wiadomości odpowiadające poszczególnym użytkownikom: Jak już wspomniano, funkcje te mogą być wykonywane albo całkowicie przez procesor przetwarzający, albo łącznie przez procesor prze­twarzający i jedno z urządzeń sterujących transmisją, albo też przez procesor komunikacyjny.  Programowany procesor komuni­kacyjny może, poza funkcjami wynikającymi z protokołu komu­nikacyjnego, realizować pewne funkcje dodatkowe, które’ zwięk­szają szybkość przesyłania, poprawiają niezawodność transmisji i umożliwiają tworzenie różnorodnych konfiguracji sieci (podłą­czanie linii transmisyjnych dowolnego typu o różnych szybkościach, procedurach i’kodach).

PROTOKÓŁ STEROWANA TRANSMISJĄ

Protokoł sterowania transmisją musi zatem jednoznacznie określać sposób postępowania w każdej z faz realizacji prpcesu, w którym można wyróżnić:nawiązanie połączenia pomiędzy określonym^ punktami (utworzenie wirtualnego lub fizycznego łącza),    rozpoczęcie przesyłania wiadomości,  utrzymanie i sterowanie przebiegu przesyłania, zakończenie przesyłania wiadomości,   anulowanie połączenia (zwolnienie łącza).Fizyczna realizacja działań wynikająca z przyjętego w kon­kretnym przypadku protokołu może być realizowana albo przez procesor przetwarzający albo też przez określone urządzenie dodatkowe, którego zadaniem jest właśnie, sterowanie transmisją . Realizacja funkcji sterujących przez procesor przetwarzający w znacznym stopniu ogranicza możliwości roz­budowy systemu (z uwagi.na ograniczoną liczbę kanałów kom­putera) teleprzetwarzania,. a ponadto absorbuje znaczną ilość mo­cy przetwarzaniowej na potrzeby organizacji przesyłania.

ZESPÓŁ ŚRODKÓW TECHNICZNYCH

Kanał jest to zespół środków technicznych umożliwiających przesyłanie sygnału od jednego aparatu przetwórczego do dru­giego wraz ze strefą przestrzeni, w której odbywa się ten proces. , Pojęcie kanału jest zupełnie ogólne, stosuje się je niezależnie od sposobu realizacji kanału. Jeżeli łączność jest jednokierunkowa, to jeden z aparatów przetwórczych jest aparatem nadawczym, drugi zaś odbiorczym (np. mikrofon w studio rozgłośni i głośnik u abonenta). Jeżeli natomiast łączność jest dwukierunkowa, to aparaty przetwórcze spełniają obie funkcje; nadawania i odbio­ru sygnału (np. aparat telefoniczny zawiera mikrofon i słuchaw­kę). Zespół urządzeń złożony z obu aparatów przetwórczych i za­wartego między nimi kanału nazywa się łańcuchem telekomuni- . kacyjnym (w szczególnych przypadkach’ telefonicznym,,telegra­ficznym itp.).

SIECI JEDNOKIERUNKOWE

Sieci jednokierunkowe można natomiast podzielić na zbior­cze,-rozsiewcze bądź na ciągłe i ziarniste . Sieci zbiorcze umożliwiają gromadzenie w jednym centralnym punkcie od­biorczym wiadomości napływających z wielu punktów nadaw­czych. Łączność ciągła umożliwia dotarcie z wiadomością do każ­dego potencjalnego odbiorcy niezależnie od miejsca, w jakim się ‘ on znajduje — oczywiście przy założeniu, że w, każdym punk­cie istnieje możliwość instalacji. odpowiednich urządzeń. Łącz­ność ziarnista odbywa się pomiędzy ograniczoną*liczbą zlokalizo­wanych punktów odbiorczych. Sieci zbiorcze mogą być zarówno ciągłe, jak i ziarniste .Sieci rozsiewcze posiadają jeden centralny punkt nadawczy “wyposażony w źródło wiadomości oraz większą liczbę punktów odbiorczych. Sieci rozsiewcze mogą^ realizować łączność ciągłą  lub ziarnistą .

W RAMACH OGRANICZEŃ

Powoduje to wybranie, z powszechnie dostępnych usług telekomunikacyjnych, takich form, które mieszczą się w ramach ograniczeń narzucanych przez transmisję danych. Ograniczenia te dotyczą czasu, formy, wiarygodności i organizacji przesyłania. Wśród ważniejszych ograniczeń’można wymienić: narzucanie szybkości transmisji, rytm wprowadzania i wyprowadzania da­nych, opóźnienia wskutek przesłania, wyznaczenie kodów i roz­miarów bloków danych, prawdopodobieństwo wystąpienia błędów i sposoby zabezpieczenia przed błędami, przyjęty algorytm prze­syłania i kierunkowość przesyłania.itp.Przytoczone ograniczenia są różne w zależności od wykorzystywanych urządzeń, a te z ko­lei są podporządkowane przeznaczeniom dla różnych systemów informatycznych. I tak na przykład bezpośrednia współpraca użytkownika z komputerem wymaga zupełnie innych parame­trów sieci transmisyjnej niż współpraca pośrednia.

DŁUGOŚĆ BĘBNA

Długość bębna odpowiada szerokości papieru, a tym samym maksymalnej liczbie znaków, jaka. może zmieścić się w jednym wierszu druku.’ Ńa obwodzie bębna w poszczególnych liniach rozmieszczony jest cały repertuar znaków. Poza papierem w każdej pozycji drukowania znajduje się młotek. Bęben: dru­kujący obraca się ze stałą prędkością, tak że w czasie jednego obrotu bębna może być w jednym wierszu wydrukowany dowol- . ny repertuar znaków. Wybieranie znaku, jaki ma być wydruko­wany, odbywa się zgodnie z sygnałami wyjściowymi komputera oraz w oparciu o impulsy bębna kodującego, połączonego na stałe z bębnem drukującym.

BLOK KONTROLI

Z momentem rozpoczęcia prze­syłania danych kanał ten można traktować jak kanał pojedynczy, wyselekcjonowany dla danego urządzenia, w którym przesyłanie zachodzi autonomicznie. Z tego też względu jednostki centralne wyposaża się w więcej niż jeden kanał selektorowy, aby zapewnić równoczesność przesyłania z (do) szybkich urządzeń zewnętrznych. W jednostce,centralnej EC-2032 —podobnie jak w jednostkach centralnych ODRA 1300 —wszystkie kanały mogą pracować jed­nocześnie. Blok ten realizuje wprowadzanie informacji do pamięci mikropro- ‘ gramów oraz kontrolę jej zawartości, wykrywanie i lokalizację  przekłamań, rejestruje wszelkie zdarzenia systemowe.